Wat mag een pup kauwen, en wat niet

Kauwen is voor een pup geen ondeugd maar een behoefte, en de vraag is dus niet of je het toestaat maar waarop. Dat blijkt in de winkel lastiger dan het klinkt, want een deel van wat er als puppykauwspul verkocht wordt is te hard voor een puppygebit. Hieronder staat waar je op let, wat er meestal misgaat, en wat je doet tijdens de tandwissel.

Pupwijzer Gids · september 2026

Waarom een pup moet kauwen

Een pup verkent de wereld met de bek, zoals een baby alles in de mond stopt. Daar komt bij dat kauwen rustgevend werkt: veel pups komen er zichtbaar van naar beneden, en een pup die ergens rustig op ligt te knagen is bezig met iets waar een pup moe van wordt op de goede manier.

Als er niets is om op te kauwen, kauwt een pup op wat er wel is: de tafelpoot, je schoen, de plint. Genoeg geschikt kauwspul aanbieden is daarom niet alleen prettig voor je pup maar ook de praktische kant van je huis puppyproof maken. Waarom pups bijten en wat je doet als het op handen en broekspijpen gericht is, staat in puppy bijt alles.

Hoe hard mag kauwspul zijn?

Dit is de kern van het hele onderwerp. Puppytanden zijn dun en breken makkelijker dan mensen denken, en een gebroken tand zie je vaak pas als er iets ontstoken raakt.

In de praktijk gebruiken veel dierenartsen en trainers hiervoor twee vuistregels. De eerste: kun je er met je duimnagel geen indruk in maken, dan is het te hard. De tweede: zou je er niet mee op je eigen knieschijf willen slaan, dan wil je het ook niet in de bek van je pup. Het zijn geen exacte normen, maar ze houden je weg bij de categorie waar de meeste tandbreuken vandaan komen.

De tweede maat is de grootte. Kauwspul moet groter zijn dan wat je pup in één keer kan doorslikken, ook als het half opgekauwd is. Wat klein genoeg wordt om achterin te verdwijnen, gaat weg.

Wat er in de praktijk het vaakst misgaat

Gewei, hoeven, harde nylon botten en gekookte botten zitten allemaal in de categorie waar een puppygebit niet tegen kan. Gekookte botten zijn daarbij een apart verhaal, want die kunnen splinteren; dat is geen kwestie van hardheid maar van scherpe stukken.

Verder gaat het mis bij spullen die in stukken uit elkaar gaan die je pup doorslikt. Dat geldt voor pluchen speelgoed met een vulling, voor tennisballen die je pup openkauwt, en voor kauwsnacks die tot een slap lapje worden en dan in één keer naar binnen gaan.

Tennisballen hebben nog een tweede bezwaar: het buitenlaagje werkt als schuurpapier op tandglazuur. Voor af en toe gooien is dat geen probleem, als vaste kauwbal wel.

Kauwsnacks: varkensoren, runderhuid en de rest

Eetbare kauwsnacks zijn populair omdat ze werken: een pup ligt er lang mee bezig. Er zitten wel twee dingen aan vast waar je rekening mee houdt.

Het eerste is dat het voer is. Wat je aan kauwsnacks geeft, telt mee bij wat er die dag in gaat, en varkensoren zijn behoorlijk vet. Bij een pup die ook nog groeit, wil je daar niet los mee omgaan.

Het tweede is dat ze op raken en dan klein worden. Dat laatste stuk is het risico: het is te groot om door te slikken tot het dat ineens niet meer is. Neem het laatste stuk af en geef er iets anders voor terug, en blijf erbij zolang je pup op zoiets kauwt.

Gedroogde runderhuid (rawhide) is om diezelfde reden omstreden: het wordt slap en week, en een afgekauwd stuk kan in één keer naar binnen. Wil je het toch gebruiken, dan is toezicht geen overbodige luxe maar het hele verschil.

Wat meestal wel goed werkt

Rubberen kauwspeelgoed dat je kunt vullen is voor een pup vaak de beste basis. Het is zacht genoeg voor een puppygebit, het gaat niet stuk in losse stukjes, en doordat je het vult duurt het langer dan alleen kauwen. Vul het met een deel van het dagelijkse voer, wat natte brok of iets anders dat je pup al kent, en zet het in de vriezer als je wilt dat het langer meegaat.

Daarnaast werken kauwtouwen, zachte rubberen ringen en likmatten goed, elk voor een ander moment: het touw voor samen spelen, de ring voor alleen liggen kauwen, de likmat voor als je pup naar beneden moet komen. Wat je verder aan basisspullen nodig hebt staat in de puppy-uitrustingschecklist.

De tandwissel: wanneer het kauwen erger wordt

Ergens in de eerste maanden wisselt je pup van melkgebit naar blijvend gebit, en in die periode neemt de behoefte om te kauwen bij veel pups toe. Je ziet dan soms wat bloed op een speeltje of vind je een klein tandje op de vloer; dat hoort erbij.

Wat in die weken helpt is iets koels: een natte washand die je in de vriezer hebt gelegd, of gevuld kauwspeelgoed uit de vriezer. Precies wanneer de wissel begint en hoe lang die duurt verschilt per hond en per ras, dus daar is je eigen dierenarts de betere bron dan een tabel op een website.

Wordt je pup in deze periode ook wilder en happeriger, dan is dat vaker een kwestie van te lang wakker dan van het gebit. Wat daaraan te doen is staat in een overprikkelde pup kalmeren.

Hoeveel kauwen is genoeg?

Daar is geen vast getal voor. Wat in de praktijk goed werkt is een paar vaste kauwmomenten per dag koppelen aan momenten waarop je pup toch tot rust moet komen: na het buiten zijn, als er bezoek is, of als jij iets moet doen waar je pup niet bij kan helpen. Dan doet het kauwen twee dingen tegelijk.

Wissel wat je aanbiedt af, zodat het interessant blijft, en laat niet alles de hele dag rondslingeren. Iets dat er altijd ligt werkt minder goed dan iets dat je geeft.

Wanneer je de dierenarts belt

Bel als je pup een groot stuk heeft doorgeslikt, zeker bij bot, plastic of een stuk speelgoed, en zeker als er braken, sloomheid of buikpijn bij komt. Bel ook als je een afgebroken tand ziet, als je pup ineens aan één kant kauwt of de kop wegdraait bij aanraking van de bek, of als het tandvlees fors ontstoken oogt. Wachten helpt bij deze dingen niet.

Over het moment van de tandwissel en over voeding staat hier bewust niets in cijfers, omdat dat per hond en per ras verschilt en bij je eigen dierenarts hoort.